اينها همه اوصافى است كه براى « امرأً » ذكر شده ; فرمودند : خدا رحمت كند كسى را كه حكمى را بشنود و خوب حفظ كند و . . . حالا هم مىفرمايند : « راقب ربّه » يعنى آن انسان هميشه مراقب دستورهاى الهى باشد ، به دستورات الهى عمل كند و رضاى خدا را به دست آورد . « خاف ذنبه » از گناهان خود بترسد ، نه اين كه گناهان خود را به حساب نياورد . « قدّم خالصاً » اعمال خالص را براى خود پيش بفرستد ; نمازى كه خالص از ريا باشد ، روزه اى كه خالص باشد ، حج و جهادى كه خالص باشند ، و خلاصه همه اعمال را با خلوص انجام دهد . اين كه انسان عمل را خالصانه انجام دهد يك هنر است ; آن پنج نان جوى كه حضرت امير ، حضرت فاطمه و حسنين ( عليهم السلام ) و فضّه خادمه در راه خدا به فقير و اسير و مسكين دادند از نظر مقدار خيلى ناچيز بود ، ولى آنچه باعث شد خدا آن را در آيه قرآن ذكر كند ( 1 ) و زبانزد خاص و عام شود همان اخلاصى بود كه هنگام عمل وجود داشت . « و عمل صالحاً » يعنى آن كسى كه عملش صالح باشد و اعمال نيكو انجام دهد . « اكتسب مذخوراً » آن كسى كه اعمال ذخيره براى خود كسب مىكند ; اعمال نيك و بدى كه انسان انجام مىدهد خواهى نخواهى براى انسان ذخيره مىشود ، ولى در اين جمله مقصود اعمال نيك است ; يعنى كارش عمل صالح انجام دادن باشد . « و اجتنب محذوراً » و از چيزهايى كه محذور دارد دورى كند ، چيزهايى كه محذور دارد آن چيزهايى است كه براى انجام آن ترسانده شده و از نزديك شدن به آن بر حذر داشته شده است . انسان از محرّمات و گناهان بر حذر داشته شده و به انسان گفته شده كه از اين گونه كارها به دور باشد ، پس بايد خود را از آنها دور نگه دارد .

--> 1 - سوره دهر ( انسان ) ، آيه 8